THE DEVELOPMENT OF ENTREPRENEURIAL COMPETENCE OF STUDENTS: THE CREATIVE APPROACH OF AMERICAN TEACHERS
DOI:
https://doi.org/10.24919/2413-2039.9/41.169152Słowa kluczowe:
компетентність, підприємницька компетентність, учні середньої школи, педагоги, СШАAbstrakt
СЛІПЕНКО Вікторія – аспірант кафедри педагогіки та освітнього менеджменту, Уманський державний педагогічний університет імені Павла Тичини, вул. Садова, 2, Умань, 20300, Україна
E-mail address: slipenkoviktoria@gmail.com
ORCID: https://orcid.org/0000-0003-0123-4645
Бібліографічний опис статті: Сліпенко, В. (2019). The development of entrepreneurial competence of students: the creative approach of American teachers. Людинознавчі студії. Серія «Педагогіка», 9/41, 161–176. doi: 10.24919/2413-2039.9/41.169152.
Історія статті
Одержано: 8 квітня 2019
Прорецензовано: 30 травня 2019
Подано до редакції: 20 липня 2019
Доступ он-лайн: 24 вересня 2019
Journal homepage:
p-ISSN 2313-2094
e-ISSN 2413-2039
© 2019 The Author. Human studies. Series of «Pedagogy» published by Drohobych Ivan Franko State Pedagogical University & Open Journal Systems. This is an open access article under the CC BY-NC-SA 4.0 license (http://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/4.0/).
Розвиток підприємницької компетентності – нове педагогічне явище сучасної середньої освіти. Підприємництво є ключовим рушієм економіки, а успішне процвітання країни та значна кількість нових робочих місць створюється малими й великими підприємствами, започаткованими підприємцями. Люди, що займаються підприємницькою діяльністю, стверджують, що вони мають більше можливостей для здійснення творчих проектів, вищу самооцінку та почуття контролю над власним життям. Як наслідок, значна кількість досвідчених бізнесменів, політичних лідерів, економістів та освітян вважають, що розвиток підприємницької компетентності максимізує індивідуальний, колективний, економічний та соціальний успіх у місцевому, національному і глобальному рівнях. Тому молодь, яка увійде у доросле життя, під час навчання у середній школі має отримати необхідні знання про умови та способи підприємницької діяльності, планування і організацію трудового процесу, правомірної поведінки у бізнес-середовищі, об’єктивно оцінювати власний потенціал та усвідомити свою необхідність для розвитку суспільства. Очевидно, що формування підприємницької компетентності учнівської молоді на початку третього тисячоліття стало необхідною складовою закладів середньої освіти закордоном, зокрема в Сполучених Штатах Америки, лідера щодо започаткування підприємств.
У статті на основі аналізу наукових джерел з’ясовано сутніcть та структуру підприємницької компетентності особистості, що пропонується американськими педагогами, та містить такі якості: новаторство, цілеспрямованість, самостійність, ініціативність, готовність до ризику, відповідальність, компетентність, силу волі, «самоефективність», високий рівень мотивації, зростання почуття «локус контролю». Розкрито зміст підприємницької освіти у середніх навчальних закладах США, що передбачає достатню кількість розроблених стандартів (зокрема, «Національні стандарти бізнес-освіти» та «Національні стандарти фінансової грамотності» для середніх шкіл США), навчальних програм (з історії та суспільствознавства, що містить економічну змістову лінію), курсів («Підприємницька діяльність»), підручників («Підприємець: дитячі книги про дітей-підприємців»), які висвітлюють змістову складову досліджуваного феномену. Наголошується, що у процесі розробки чи вдосконалення наявних навчальних програм для закладів середньої освіти США із розвитку підприємницької компетентності учнів зазначені стандарти безсумнівно адаптують до суспільних потреб і особливостей політики кожного штату.
Розглянуто діяльність американських педагогів у формуванні підприємницької компетентності учнів середніх шкіл США, що передбачає різноманіття форм і методів як традиційних, так і інтерактивних (проведення лекцій та семінарів; розробку і виконання творчих проектів; організацію практики на виробничих і сільськогосподарських підприємствах, використання на уроках методів аналізу якостей і навичок підприємця, кейс-стаді, ділової гри, тренінгу, майстер-класу; створення міні-підприємств, міні-банків та ін.).
Bibliografia
Bacigalupo, M., Kampylis, P., Punie, Y., & Van den Brande, G. (2016). EntreComp: The Entrepreneurship Competence Framework. Luxemburg: Publication Office of the European Union. doi: 10.2791/593884.
Bandura, A. (2001). Self-efficacy beliefs as shapers of children’s aspirations and career trajectories. Child Development, 72 (1), 187–189.
Bevill, S. (2009). Motivating at-risk students in the Arkansas Delta: An entrepreneurship simulation. Journal of Entrepreneurship Education, 12, 36.
Brockhaus, R., & Horowitz, P. (1986). The psychology of the entrepreneur. In D. Sexton & R. Smilor (Eds.), The Art and Science of Entrepreneurship (pp. 25–48). Cambridge: Ballinger.
Caggiano, V., Akanazu, H., Furfari, A., & Hageman, A. (2016). Entrepreneurship Education: A Global Evaluation of Entrepreneurial Attitudes and Values (a Transcultural Study). Educational, Cultural And Psychological Studies, 14, 57‒81. doi: 10.7358/ecps-2016-014-cagg.
Carter, N., Gartner, W., & Reynolds, P. (1996). Exploring start-up event sequences. Journal of Business Venturing, 11, 151–166.
Clow, J. (1993). Economics And Entrepreneurship (2nd ed.). New York: Economics America, National Council on Economic Education.
Cope, J. (2000). Learning by doing: An exploration of experience, critical incidents and reflection in entrepreneurial learning. International Journal of Entrepreneurial Behaviour & Research, 6 (3), 104–112. doi: 10.1108/13552550010346208.
Council for Economic Education. (2013). National standards for financial literacy. New York.
Dearie, J., & Geduldig, C. (2013). Where The Jobs Are. New Jersey: Wiley.
Definition and Selection of Competencies – OECD. Retrieved Match 10, 2019, from http://www.oecd.org/education/skills-beyondschool/definitionandselectionofcompetenciesdeseco.htm.
DeJaeghere, J. (2013). Education, skills and citizenship: an emergent model for entrepreneurship in Tanzania. Comparative Education, 49 (4), 503–519. doi: 10.1080/03050068.2013.798514.
Entrepreneur Kid: Children’s Books about Kid Entrepreneurs (Stories of real kids with real businesses). Retrieved March 13, 2019, from http://www.entrepreneurkid.com/.
Gibb, A. (2005). The future of entrepreneurship education. Determining the basis for coherent policy and practice. In P. Kyro & C. Carrier (Eds.), The dynamics of learning entrepreneurship in a cross-cultural university context (pp. 44–66). Hämeenlinna: University of Tampere.
Hart, J. (2018). Classroom exercises for entrepreneurship: a cross-disciplinary approach (Elgar guides to teaching). Cheltenham: Edward Elgar Publishing.
Helbak, A. (2017). Formuvannia pidpryiemlyvosti uchnia yak kliuchovoi kompetentnosti dlia zhyttia [Formation of student’s entrepreneurship as a key competence for life]. Kropyvnytskyi [in Ukrainian].
Honcharenko, L., & Filonchuk, Z. (2013). Formuvannia pidpryiemnytskoi kompetentnosti uchnivskoi molodi v mezhakh realizatsii proektu «Shkilna akademiia pidpryiemnytstva» [Formation of entrepreneurial competence of student youth within the framework of the project «School Academy of Entrepreneurship»]. Taurian Journal of Education, 3, 191–198. Retrieved March 13, 2019, from http://nbuv.gov.ua/UJRN/Tvo_2013_3_34 [in Ukrainian].
Isaieva, H. (2003). Metod proektiv – efektyvna tekhnolohiia navchannia uchniv suchasnoi shkoly [The method of projects is an effective technology for teaching students of the modern school]. Metod proektiv: tradytsii, perspektyvy, zhyttievi rezultaty – Project method: traditions, perspectives, life’s results: a practically oriented collection (pp. 207–211). Kyiv: Departament [in Ukrainian].
Kuratko, D. (2007). Entrepreneurial leadership in the 21st century. Journal of Leadership and Organizational Studies, 4 (13), 1‒11.
Lambro, D. (1986). Land Of Opportunity: The entrepreneurial spirit in America (1st ed.). Washington: Little Brown & Co.
Littunen, H. (2000). Entrepreneurship and the characteristics of the entrepreneurial personality. International Journal of Entrepreneurial Behaviour and Research, 6, 295–309.
Man, T. (2006). Exploring the behavioral patterns of entrepreneurial learning. Education & Training, 48 (5), 318–322.
Massachusetts Department of Education. (2003, August). Massachusetts History and Social Science Curriculum Framework (pp. 1‒84).
McClelland, D. (1965). Need achievement and entrepreneurship: a longitudinal study. Journal of Personality and Social Psychology, 1, 389–392.
National Business Education Association. (2013). National standards for business education: What America’s students should know and be able to do in business (pp. 65‒76). Reston.
Nazarenko, H. (2014). Formuvannia pidpryiemnytskoi kompetentnosti uchniv zahalnoosvitnikh navchalnykh zakladiv u vidpovidnosti do vymoh novykh derzhavnykh standartiv [Students’ entrepreneurial competence formation of general educational establishments in accordance with the requirements of new state standards]. Cherkasy [in Ukrainian].
Neck, H., Greene, P., & Brush, C. (2014). Teaching entrepreneurship: a practice-based approach (p. 331). Northampton: Edward Elgar Publishing Limited.
Nova ukrainska shkola: kontseptualni zasady reformuvannia serednoi osvity [New Ukrainian School: Conceptual Principles for Reforming Secondary Education]. Retrieved March 15, 2019, from https://www.kmu.gov.ua/storage/app/media/reforms/ukrainska-shkola-compressed.pdf20.02.2019 [in Ukrainian].
Oklahoma State Department of Education. (2013). Oklahoma academic standards for the social studies (pp. 37‒40). Publications clearinghouse of the Oklahoma department of libraries. AUGUST 2013.
Peterman, N., & Kennedy, J. (2003). Enterprise education: Influencing students perceptions of entrepreneurship. Entrepreneurship theory and practice, 28, 129–144.
Program concentration: business & computer science career pathway: small business development course title: entrepreneurial ventures. (n.d.). Retrieved March 15, 2019, from https://www.georgiastandards.org/standards/Georgia%20Performance%20Standards%20CTAE/Entrepreneurial-Ventures.pdf.
Pryshchepa, S. (2019). Do problemy formuvannia pidpryiemnytskoi kompetentnosti uchniv: suchasni pidkhody [To the problem of students’ entrepreneurial competence formation: modern approaches]. Molodyi vchenyi – Young Scientist, 1 (2), 383–385. Retrieved March 13, 2019, from http://nbuv.gov.ua/UJRN/molv_2019_1(2)__32 [in Ukrainian].
Railsback, B., & Hite, G. (2008). The value of business education: perceptions of high school guidance counselors, principals, and boards of education. The Delta Piepsilon Journal, 11 (3), 150–163.
Reynolds, P. (2007). Entrepreneurship in the United States: the future is now (p. 55). New York: Springer.
Rotter, J. (2017). Social Learning Theory. Retrieved March 11, 2019, from http://psych.fullerton.edu/jmearns/rotter.htm.
Schweikart, L., & Doti, L. (2010). American Entrepreneur: the fascinating stories of the people who defined business in the United States (2nd ed.). (p. 535). New York: American Management Association.
Shane, A. (2003). A general theory of entrepreneurship: The individual-opportunity nexus. Northampton: Edward Elgar.
Shepherd, D. (2004). Educating entrepreneurship students about emotion and learning from failure. Academy of Management Learning & Education, 3 (3), 274–287.
Soloman, G. (2007). An examination of entrepreneurship education in the US. Small Business and Enterprise Development, 14, 15–23.
South Dakota Department of Education and Cultural Affairs. (2006). South Dakota social studies content standards.
Stafford, A., Allen, S., & Clow, J. (2005). Entrepreneurship in the U.S. economy (2nd ed.). (p. 170). New York: National Council on Economic Education.
The State Education Department & The University of the State of New York. (2013). New York State K-8 Social Studies Framework.
Watson, K. (1994). Technical and Vocational Education in Developing Countries: Western paradigms and comparative methodology. Comparative Education, 30 (2), 85–97. doi: 10.1080/0305006940300202.
Welsch, H. (2004). Entrepreneurship: The way ahead. New York: Routledge.
Zakon Ukrainy «Pro osvitu» [Law of Ukraine «About Education»]. (2019). Retrieved March 10, 2019, from https://zakon.rada.gov.ua/laws/show/2145-1920.02.2019 [in Ukrainian].
##submission.downloads##
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja
Copyright (c) 2019 Людинознавчі студії. Серія "Педагогіка"
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowe.
Opracowanie przepisów polityki wydawniczej casopisma publikowanego przez Drohobycki Państwowy Uniwersytet Pedagogiczny imienia Iwana Franki Human Studies. Series of Pedagogy, redakcja opierała się na zaleceniach Committee on Publication Ethics (COPE), doświadczeniach ukraińskich i zagranicznych towarzystw naukowych, organizacji i wydań publikacji naukowych oraz kierowała się Kodeksem Etycznym naukowca Ukrainy. Społeczeństwo ma być pewne uczciwości naukowcy i wiarygodności wyników ich badań. Niestety w wielu krajach doszło do poważnych naruszeń etyki, które podkopały autorytet nauki i zaufanie społeczeństwa do nauk ścisłych. Aby zapobiec takiemu rozwojowi wydarzeń na Ukrainie wszyscy naukowcy są świadomi znaczenia wysokiej etyczności zachowań i ich odpowiedzialności za kształtowanie opinii publicznej w nauce.
Etyczne obowiązki autorów
1. Głównym obowiązkiem autora jest dostarczenie dokładnego zapisu badania, a także obiektywna dyskusja na temat jego znaczenia. Autorzy powinni przedstawić swoje wyniki w sposób jasny i jednoznaczny, aby ich wnioski mogły zostać zweryfikowane przez innych uczonych, bez fałszowania danych oraz niewłaściwego ich wykorzystania.
2. Autorzy artykułów ponoszą pełną odpowiedzialność za treść artykułów i sam fakt ich publikacji.
3. Autor powinien cytować te publikacje, które miały decydujący wpływ na treść pracy, a także te, które mogą szybko zapoznać czytelnika z wcześniejszymi pracami ważnymi dla zrozumienia przedstawionych badań. Konieczne jest również określenie źródeł materiału o istotnym znaczeniu wykorzystywanych w tej pracy, jeśli te materiały nie zostały uzyskane przez samego autora.
4. Niedopuszczalne jest przedstawianie plagiatu jako dzieła oryginalnego lub publikowanie wcześniej ukazanego artykułu. W przypadku wykrycia tych faktów autorzy ponoszą odpowiedzialność za dostarczone materiały.
5. Współautorami artykułu powinni być wszyscy ci, którzy wnieśli znaczący wkład naukowy w prezentowaną pracę i dzielą odpowiedzialność za uzyskane wyniki. Autor, który reprezentuje manuskrypt do publikacji, jest odpowiedzialny za zapewnienie, że lista współautorów obejmuje tylko osoby spełniające kryterium autorstwa i przyjmuje odpowiedzialność za zgodę pozostałych autorów artykułu na jego publikację w czasopiśmie.
6. Autorzy muszą informować redaktora o wszelkich potencjalnych konfliktach interesów, na które może mieć wpływ publikacja wyników zawartych w niniejszym manuskrypcie.
7. Autorzy powinni wyraźnie wskazać źródła wszystkich cytowanych lub przesłanych informacji i należycie odnieść się do źródeł literackich wykorzystanych w pracy, zgodnie z wymogami państwowych standardów (APA style).
8. Redakcja ma prawo odmówić opublikowania artykułu w przypadku nieprzestrzegania wymogów redakcyjnych.
Umowa o publikowaniu oraz prawa autorskie
Niniejsza umowa o publikowaniu oraz prawa autorskie („Umowa”) reguluje procedurę składania manuskryptu pracy pod tytułem
_______________________________________________________
Strony Umowy:
________________________________________ (występuje samodzoelnie lub jest współautorem, nadal – «Аutor»)
i Drohobycki Państwowy Uniwersytet Pedagogiczny imienia Iwana Franki, wydawca i posiadacz praw autorskich na casopismo Human Studies. Series of Pedagogy, reprezentowany przez rektora prof. Nadiję Skotną (nadal – „Wydawca”).
1. LICENCJA NA KORZYSTANIE Z PRAW AUTORSKICH
a) Autor udziela Wydawcy bezpłatną ogólnoświatową niewyłączną licenczję na publikację, odtwarzanie, wyświetlanie, dystrybucję i używanie tego Artykułu w dowolnej formie i na dowolnym nośniku, w całości lub w części, oddzielnie lub jako część pracy zbiorowej, w tym niewyłączną licencję na publikowanie Artykułu w pewnej publikacji, kopiowanie i rozpowszechnianie poszczególnych przedruków Artykuły, odtwarzanie artykułu w całości w innych publikacjach oraz odtwarzanie i rozpowszechnianie danego artykułu lub jego adnotacji w komputerowych systemach wyszukiwania informacji. Autor zachowuje wszelkie prawa autorskie do Artykułu (lub części napisanej przez Autora) i wszystkie inne prawa, które nie zostały wymienione w niniejszej Umowie.
b) Autor udziela Wydawcy prawa do przeniesienia, w ramach sublicencji lub w inny sposób, licenсji udzielonych Wydawcy na podstawie niniejszej Umowy.
c) Powtarzana publikacja. Autor zobowiązuje się wymieniać Wydawcę jako pierwszego wydawcę artykułu, w przypadku, gdy artykuł został przedrukowany w jakiejkolwiek innej publikacji za zgodą Autora. Jeśli Wydawca upoważni jakąkolwiek inną stronę do ponownego opublikowania artykułu zgodnie z warunkami punktu „a” i punktu „b” niniejszej Umowy, Wydawca jest zobowiązany otrzymać gwarancję od innej strony na temat obecności informacji o Autorze jako o Autorze Artykułu.
2. EDYCJA ARTYKUŁU
Autor wyraża zgodę na dokonanie edycji Artykułu przez Wydawcę Artykułu zgodnie z wymogami Publikacji. W tym stopniu, w jakim zmiany wydawcy są utożsamiane z przedmiotami własności intelektualnej, Wydawca udziela wszelkich praw do takich zmian autora. Wydawca zgadza się opublikować Artykuł, pod warunkiem, że Artykuł w jego ostatecznej formie jest akceptowalny zarówno przez Autora, jak i przez Wydawcę.
3. GWARANCJE
a) Autor gwarantuje, że Artykuł nie umniejsza godności ludzkiej, nie narusza życia prywatnego i w żaden inny sposób nie narusza praw człowieka. Autor zgadza się chronić Wydawcę przed podobnymi pretensjami.
b) Autor gwarantuje, że on posiada wszystkie niezbędne uprawnienia do podpisania niniejszej Umowy i udzielenia licencji przewidzianych w niniejszej Umowie.
c) Autor gwarantuje, że Artykuł przekazany do Wydawcy nie został wcześniej opublikowany.
4. OKRES OBOWIĄZYWANIA UMOWY
a) Niniejsza Umowa pozostaje aktualna przez okres obowiązywania praw autorskich do Artykułu zgodnie z prawami autorskimi każdego kraju.
5. WYNAGRODZENIE
Autor zgadza się i przyjmuje do wiadomości, że Autor nie otrzyma od Wydawcy żadnych płatności za korzystanie z Artykułu lub licencji udzielonych na podstawie niniejszej Umowy, chyba że uzgodniono inaczej na piśmie w oddzielnym zamówieniu. Wydawca publikuje artykuł i zapewnia autorowi kolekcję z przeplotem wraz z artykułem w ustalonym formacie. Autor ma możliwość zamówienia dodatkowych kopii na własny koszt, dopóki publikacja zawierająca artykuł nie zostanie wydrukowana.
6. KOMPLETNA UMOWA
Niniejsza Umowa zastępuje wszystkie inne umowy, zawarte w formie usnej czy pisemnej pomiędzy Autorem a Wydawcą na temat treści owej Umowy. Niniejsza Umowa zawiera wszystkie gwarancje i wspólne postanowienia pomiędzy stronami dot. Artykułu, a także każda ze stron uznaje, że nie istnieją żadne inne twierdzenia, intencje, obiecanki lub umowy zawarte jedną ze stron, za wyjątkiem gwarancji i ustaleń, które są ustalone w niniejszej Umowie.
Autor(rzy):_________ Rektor: Nadija Skotna, Drohobycki Państwowy
Uniwersytet Pedagogiczny imienia Iwana Franki
Podpis:___________ Podpis:______________________
Data:_____________ Data:________________________
